🏛️Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΩΣ ΥΠΈΡΤΑΤΗ ΑΞΙΑ

*Συσχέτιση με τη δημόσια συζήτηση γύρω από το νέο πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού. *

Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός 

Όλοι γνωρίζουμε πως δεν ζούμε σε μια πραγματική δημοκρατία.

Εδώ και χρόνια οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει, η Δικαιοσύνη συχνά χειραγωγείται και οι κομματικοί μηχανισμοί λειτουργούν επιλεκτικά, ανάλογα με τα συμφέροντα και τις ισορροπίες της εξουσίας.

Όμως, το δημοκρατικό πολίτευμα δεν το κρατούν ζωντανό ούτε τα κόμματα ούτε οι κυβερνήσεις.

Το κρατάμε εμείς οι ίδιοι οι πολίτες.

Στον διάλογο, στην κοινωνία, στις καθημερινές αντιπαραθέσεις μας.

Στην ικανότητά μας να διαφωνούμε χωρίς να μισούμε ο ένας τον άλλον.

Στην ελευθερία έκφρασης, στην ανοχή της διαφορετικής άποψης και στην ενότητα του διαλόγου, ακόμη και μέσα από τις διαφορές μας.

Η δημοκρατία είναι η ίδια η αναπνοή της ελευθερης κοινωνίας. Είναι το δικαίωμα του ανθρώπου να σκέφτεται, να μιλά, να διαφωνεί, να αντιστέκεται και να καθορίζει το μέλλον του χωρίς φόβο και καταπίεση.

Από την αρχαία Αθήνα γεννήθηκε η ιδέα ότι ο πολίτης δεν είναι υπήκοος κανενός μονάρχη, αλλά ενεργό κύτταρο της κοινωνίας. Η δημοκρατία έδωσε φωνή στον λαό και ύψωσε τον άνθρωπο απέναντι στην αυθαιρεσία της εξουσίας.

Δεν χαρίστηκε ποτέ, κατακτήθηκε με αγώνες, θυσίες και αίμα.

Η πραγματική δημοκρατία δεν περιορίζεται μόνο στις εκλογές,αλλά ζει μέσα στην ισονομία, στη δικαιοσύνη, στην ελευθερία του λόγου, στην ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, στην ελεύθερη ενημέρωση και στον σεβασμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Εκεί όπου ο πολίτης φοβάται να μιλήσει, όπου η αλήθεια φιμώνεται, όπου η εξουσία γίνεται ανεξέλεγκτη, η δημοκρατία αρχίζει να πεθαίνει.

Η δημοκρατία απαιτεί ευθύνη και δεν επιβιώνει με αδιάφορους πολίτες ούτε με κοινωνίες βυθισμένες στον φόβο και την απάθεια. Χρειάζεται ανθρώπους που να έχουν κρίση, σκέψη, λογική, θάρρος και συνείδηση.

Πολίτες που να υπερασπίζονται το δικαίωμα ακόμα και εκείνου με τον οποίο διαφωνούν να εκφράζεται ελεύθερα.

Η μεγαλύτερη απειλή για τη δημοκρατία δεν είναι μόνο οι εμφανείς δικτάτορες, είναι η φίμωση του ελεύθερου λόγου, η χειραγώγηση της ελεύθερης σκέψης αλλά και η σιωπηλή αποδοχή της αδικίας.

Όταν ο λαός συνηθίζει τη διαφθορά, τη χειραγώγηση και την ανισότητα, τότε η δημοκρατία μετατρέπεται σε κενό σύνθημα χωρίς ουσία.

Η δημοκρατία ως υπέρτατη αξία σημαίνει ότι ο άνθρωπος βρίσκεται πάνω από την εξουσία και όχι η εξουσία πάνω από τον άνθρωπο.

Σημαίνει ελευθερία με ευθύνη, δικαιοσύνη χωρίς διακρίσεις και κοινωνία όπου η αλήθεια δεν διώκεται.

Μια κοινωνία χωρίς δημοκρατία μπορεί να έχει δύναμη, μπορεί να έχει πλούτο.

Δεν μπορεί όμως να έχει ψυχή.

Και η ψυχή δίνει ζωή σε ότι αγαπάμε, σε ότι μας εκφράζει μέσα από τον διάλογο και την ελευθερία της σκέψης. 

*ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΝΕΟ ΚΟΜΜΑ Καρυστιανού 

Πάμπολλες φορές έχω δεχτεί επιθέσεις μόνο και μόνο επειδή εξέφρασα διαφορετικές απόψεις σε διάφορα θέματα.

Ιδιαίτερα στο συγκεκριμένο θέμα με την δημιουργία κόμματος της κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, δέχομαι σωρεία αρνητικών σχολίων, ειρωνειών, ακόμη και απειλών, επειδή τολμώ να εκφράσω τις φοβίες, τις επιφυλάξεις και τις ενστάσεις μου σχετικά με αυτό το νέο εγχείρημα.

Δυστυχώς, πολλοί νεοέλληνες δεν συμμετέχουν πλέον σε ουσιαστικό διάλογο.

Θεωρούν πως η προσωπική τους άποψη αποτελεί δόγμα και οποιαδήποτε διαφορετική προσέγγιση αντιμετωπίζεται ως εχθρική πράξη.

Αρκετές φορές αισθάνθηκα πως όταν αναφέρομαι στην κυρία Καρυστιανού και ασκώ κριτική ή εκφράζω προβληματισμούς, δέχομαι επιθέσεις λες και πρόκειται για κάτι "ιερό", λες και είναι κάποιο τοτέμ ή κάποια απαγορευμένη θρησκεία, σαν να έχει απαγορευτεί κάθε διαφορετική άποψη ή κάθε επισήμανση πιθανών λαθών και αδυναμιών.

Θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την επιβολή του υγειονομικού φασισμού. 

Κι όμως, είμαι ένας από τους ανθρώπους που στήριξαν τον αγώνα της από την πρώτη στιγμή.

Στήριξα τη φωνή για διαφάνεια, δικαιοσύνη, ανεξάρτητη έκφραση και καθαρή δημοκρατία.

Και πιστεύω ακράδαντα πως κάθε πολίτης έχει αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα στο εκλέγεσθαι, στη συμμετοχή και στη δημόσια παρουσία.

Όμως, άλλο η στήριξη και άλλο η τυφλή αποθέωση.

Η δημοκρατία προϋποθέτει ελευθερία λόγου, κριτική σκέψη και δικαίωμα διαφωνίας χωρίς στοχοποίηση, ύβρεις ή απειλές.

Και έτσι οι Έλληνες διχάζονται, όπως δυστυχώς συνέβη πολλές φορές στην Ιστορία μας.

Παίζουν το παιχνίδι των τυράννων, εκείνων που ξεκάθαρα επωφελούνται από το "διαίρει και βασίλευε".

Όλοι μιλούν για την πατρίδα, την ελευθερία και τις αξίες, όμως η πολυδιάσπαση, οι προσωπικές φιλοδοξίες, ο εγωισμός και η δίψα για εξουσία συχνά υπερισχύουν της ενότητας και του κοινού σκοπού.

Φανταστείτε κάποιες μεγάλες προσωπικότητες να μπορούσαν να βρουν κοινό βηματισμό σε μια ενιαία παράταξη με κοινούς στόχους.

Ίσως τότε να υπήρχε μια διαφορετική δυναμική.

Όμως όλοι πάνε για την καρέκλα, όλοι επιζητούν την "γλύκα" της εξουσίας και του χρήματος. 

Όμως, η Ιστορία δείχνει ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος ενός χώρου δεν είναι πάντα ο εξωτερικός του αντίπαλος, αλλά οι εσωτερικές διαμάχες, ο κατακερματισμός και η αδυναμία υπέρβασης του προσωπικού "εγώ" για χάρη του συλλογικού "εμείς".

Και μέσα σε αυτό το παιχνίδι πάνω στη σκακιέρα της εξουσίας, εκείνος που τελικά επωφελείται είναι αυτός που πολλοί θεωρούν υπεύθυνο για τα δεινά που ταλανίζουν τη χώρα τα τελευταία χρόνια.

Όσο οι αντίπαλοί του παραμένουν διχασμένοι, αδύναμοι να συνεννοηθούν και εγκλωβισμένοι σε προσωπικές στρατηγικές και φιλοδοξίες, τόσο ενισχύεται η θέση του και διαιωνίζεται το υπάρχον πολιτικό σκηνικό.

Η εξουσία είναι γλυκιά.

Όμως η ενότητα απαιτεί θυσίες, ταπεινότητα και την ικανότητα να βάζεις το κοινό συμφέρον πάνω από την προσωπική φιλοδοξία.

Γιατί όταν το "εγώ" υπερισχύει του "εμείς", οι μόνοι που κερδίζουν είναι όσοι επιθυμούν να παραμένουν αδιατάρακτοι στην εξουσία.

Η καρέκλα είναι γλυκιά για όσους την κρατούν. Η ενότητα όμως και η πραγματική δημοκρατία αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού.

Με εκτίμηση,

Νικόλαος Παντελιός διασώστης ΕΚΑΒ εκπρόσωπος Τύπου Π.Ο.Ε.Υ. Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας