🌧️Η ΑΠΛΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ

Ζούμε Μέσα στο Ψέμα… Μέχρι να Μας Ξυπνήσει μια "Σταγόνα Βροχής", ένα συνταρακτικό γεγονός. 

Γράφει ο Νικόλαος Παντελιός

Ήθελα να μοιραστώ κάτι μαζί σας που μπορεί να αλλάξει την εικόνα που έχετε για την καθημερινότητα, αλλά και για ολόκληρη τη ζωή σας.

Ως διασώστης του ΕΚΑΒ, δεν συνηθίζω να δημοσιοποιώ τα περιστατικά που αντιμετωπίζω ή τις διακομιδές προς τα νοσοκομεία.

Υπάρχει ένας άγραφος νόμος σε αυτό το επάγγελμα, σεβασμός στον άνθρωπο, στην αξιοπρέπεια, στον πόνο. Ωστόσο, ένα σχετικά πρόσφατο περιστατικό με έναν νέο άνθρωπο ήρθε να ταράξει μέσα μου πράγματα βαθιά ριζωμένα και να αλλάξει πολλά από αυτά που θεωρούσα δεδομένα.

Παρέλαβα, λοιπόν, έναν πολύ νέο άνθρωπο με καρκίνο στα οστά.

Η κατάστασή του καθιστούσε εξαιρετικά δύσκολη οποιαδήποτε μετακίνηση.

Κάθε κίνηση συνοδευόταν από πόνο. Από τον δεύτερο όροφο, όπου διέμενε, έπρεπε να τον κατεβάσουμε δύο διασώστες με "σκούπα" (η σκούπα μεταφοράς ασθενών, γνωστή και ως scoop stretcher, είναι ένα ειδικό φορείο - εργαλείο που χρησιμοποιείται κυρίως από διασώστες για την ασφαλή ανύψωση και μεταφορά τραυματιών ή ασθενών, ιδιαίτερα όταν υπάρχει υποψία κάκωσης στη σπονδυλική στήλη) μια διαδικασία απαιτητική, που χρειάζεται ακρίβεια, συντονισμό και απόλυτη προσοχή.

Επρόκειτο να μεταφερθεί για κάποιες εξετάσεις ρουτίνας, από αυτές που για τους περισσότερους είναι μια απλή υποχρέωση της καθημερινότητας.

Για εκείνον, όμως, ήταν μια ολόκληρη μάχη.

Η μεταφορά ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι.

Παρ’ όλα αυτά, ο άνθρωπος είχε πλήρη διαύγεια, καθαρό μυαλό και μια αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια. Προσπαθούσε να μας βοηθήσει όπως μπορούσε, με μικρές κινήσεις, με βλέμματα, με μια σιωπηλή συνεργασία που δεν ξεχνιέται εύκολα.

Έξω έβρεχε καταρρακτωδώς.

Μια δυνατή, συνεχόμενη βροχή που για τους περισσότερους είναι ενόχληση, ταλαιπωρία, κάτι που θέλουμε να αποφύγουμε.

Τον ρώτησα, σχεδόν αυτονόητα, αν θα ήθελε να περιμένουμε λίγα λεπτά μέχρι να κοπάσει η βροχή ή αν προτιμούσε να του κρατήσουμε ομπρέλα ώστε να μη βραχεί.

Και εκεί ήρθε η στιγμή που με σημάδεψε.

Με δάκρυα στα μάτια, μας παρακαλούσε να βγει έξω στη βροχή.

Να την ακούσει, να τη μυρίσει.

Να τη νιώσει να πέφτει στο πρόσωπό του.

Μας είπε, με μια φωνή σπασμένη αλλά αληθινή, ότι λόγω της ασθένειάς του δεν μπορούσε να μετακινηθεί.

Ότι είχε πολύ καιρό να βγει από το σπίτι, ότι είχε ξεχάσει πώς είναι να νιώθεις τον αέρα, το νερό, τη φύση.

Εκείνη τη στιγμή, όλα πάγωσαν.

Η αλήθεια είναι πως, μετά από 24 χρόνια στην εργασία μου ως διασώστης, έχοντας δει πόνο, απώλεια, αγωνία, αίμα, θάνατο δεν περίμενα ότι μια τόσο απλή επιθυμία θα μπορούσε να με συγκλονίσει τόσο βαθιά.

Και όμως… αυτό συνέβη.

Έτσι και έγινε.

Κατεβάσαμε τον άνθρωπο χωρίς να καλύψουμε το πρόσωπό του.

Τον αφήσαμε να ζήσει εκείνη τη στιγμή.

Να νιώσει τη βροχή όπως και ήθελε.

Η χαρά του ήταν απερίγραπτη, ήταν κάτι απρόσμενο, δεν ήταν απλώς ένα χαμόγελο, αλλά αυτή η έκρηξη ζωής.

Ένα βλέμμα γεμάτο ευγνωμοσύνη, σαν να είχε μόλις λάβει το μεγαλύτερο δώρο.

Σαν να του επιστρεφόταν, έστω για λίγα λεπτά, ένα κομμάτι της ζωής που του είχε στερηθεί.

Και εκεί καταλαβαίνεις…

Ότι αυτά που εμείς θεωρούμε αυτονόητα, μια βόλτα, μια ανάσα καθαρού αέρα, λίγες σταγόνες βροχής στο πρόσωπο, για κάποιους είναι πολυτέλεια.

Είναι ένα όνειρο, είναι η ίδια η ζωή.

Μόλις φτάσαμε στο νοσοκομείο, μας ευχαρίστησε.

Με έναν τρόπο ήσυχο, βαθύ, ουσιαστικό και μας ευχήθηκε τα καλύτερα.

Από τότε, αυτή η στιγμή έχει χαραχτεί μέσα μου.

Όχι ως ένα ακόμα περιστατικό.

Αλλά ως ένα μάθημα.

Μια υπενθύμιση ότι η ζωή δεν βρίσκεται στα μεγάλα και τα εντυπωσιακά.

Δεν βρίσκεται σε όσα κυνηγάμε καθημερινά μέσα στο άγχος, την πίεση και τη ρουτίνα.

Βρίσκεται στις λεπτομέρειες.

Σε μια στιγμή, σε μια ανάσα ή σε μια σταγόνα βροχής.

Γιατί τελικά, οι λεπτομέρειες είναι αυτές που αλλάζουν τα πάντα στη ζωή μας.

Και τα απλά πράγματα είναι εκείνα που έχουν τη μεγαλύτερη αξία.

Γιατί η απλότητα… είναι η ίδια η ζωή.

Και ίσως, μέσα σε αυτή την απλότητα, κρύβεται η πιο βαθιά αλήθεια που ξεχνάμε καθημερινά, ότι το να ζεις, δεν είναι δεδομένο, είναι δώρο Θεού.

Και κάπως έτσι, την 1η Απριλίου, την ημέρα που είναι αφιερωμένη στο ψέμα, αυτό το περιστατικό έρχεται να θυμίσει μια μεγάλη αλήθεια.

Ότι η ζωή δεν μετριέται με όσα έχουμε, αλλά με όσα νιώθουμε.

Και πώς η ευτυχία δεν βρίσκεται στα πολλά, αλλά στα απλά.

Τελικά, η πιο μεγάλη αλήθεια είναι αυτή που ζεις… όχι αυτή που σου λένε.

Καλό και ευλογημένο Μήνα 1 Απριλίου 2026

Με εκτίμηση Νικόλαος Παντελιός διασώστης ΕΚΑΒ εκπρόσωπος τύπου Π.Ο.Ε.Υ. Πανελλήνια Ομάδα Επαγγελματιών Υγείας